Giociamo a calciooo, adessooo!

Cari tutti,

Het is ondertussen al drie weken geleden, mi dispiace molto! Het waren drie drukke weken met twee keer Nederlands bezoek en veel andere leuke dingen.

Ik ben nu dus zo'n zes weken in Italië en heb nu wel echt mijn plek gevonden, mijn onderzoek loopt op dit moment best lekker en ik doe 's avonds na mijn werk en in het weekend veel leuke dingen! Ik ga hier niet alles opsommen, want volgens mij is dat een beetje saai om te lezen, zeker als het om drie weken gaat, ik zal een paar hoogtepunten beschrijven!

Ondertussen ben ik al een paar weken verder met mijn Italiaanse les, dus als een echte Giovanni babbel ik nu Italiano. Om eerlijk te zijn is dat niet waar, het gaat wel goed, though, ik ben twee weken geleden voor het eerst naar de film geweest hier. Een stukje chauvinisme is de Italianen niet vreemd, dusss ALLE films zijn nagesynchroniseerd in het Italiaans, dus ik moest mijn kennis even flink in de praktijk brengen (maar dan dus ook gewoon in ALLE bioscopen van Milano, een wereldstad..). Het was A Roma con Amore van Woody Allen, dus de Mediterraanse sfeer kwam me bekend voor. Tot mijn verbazing lukte het me best goed de grote lijnen in de gesprekken te volgen! Feels good! Nu nog zelf praten, al gaat dat ook echt beter!

Allora, calcio! Voetbal, oftewel calcio, is hier heel populair, eerlijk gezegd nog meer als kijksport dan als doe-sport, heb ik het idee! De week vóór de derby Inter-Milan was ik naar mijn tweede Interwedstrijd geweest, in tegenstelling tot de vorige mét Wes; vanaf mijn plek boven de harde kern (Milanista, pezzo di merda!!) was hij nog kleiner dan altijd op TV. Voor de rest voetbal ik zelf ook geregeld, dan weer met de internationale studenten hier en de andere keer met een groep researchers uit het ziekenhuis (ga zelfs met ze meedoen aan een interziekenhuiselijk toernooi)! Naast voetbal heb ik laatst ook een keer gebasketbald in het grote stadspark van Milano, het parco Sempione. Je hebt daar dus twee basketbalveldjes waar het gebruikelijk is dat iedereen een beetje om het veld heen kan staan en als je mee wilt doen, moet je wachten tot een ploegje verliest (5 punten tegenkrijgt) en dan wordt van de wachtenden een selectie gemaakt om het winnende team te facen. Heel cool, maar werd wel redelijk kapot gemaakt: krijg hier steeds het idee dat ik lang ben, maar tegen een LeBron James die soepeltjes de bal in ons netje dunkte, was ik toch een blank dreumesje, dus heb besloten dat ik eerst even moet trainen voordat ik dat weer doe..!

Maarrr, vorig lang weekend kwamen Hester, Hanna en Daniël me hier bezoeken. Ze vertoefden in een appartement in het noorden van de stad, heel relaxed, en van daaruit hebben ze donderdag en vrijdag in prachtig weer de stad ontdekt, terwijl ik aan het werk was in shiny Rozzangeles (bijnaam van Rozzano..). 's Avonds aperitivo bij de Arco della Pace (kleine versie Arc de Triomphe, gebouwd door Napoleon) en uitgeweest bij een club genaamd, jawellll, The Club. Voor de liefhebbers, ze hebben daar dus een eigen tune, nu al een klassieker: http://www.theclubmilano.it/theclub/. Veel gechilld in de stad, samen met Daniël meegedaan aan een voetbalwedstrijdje op zaterdag in de stromende regen en bliksem outdoors tegen een team Italianen dat way better was dan wij en uiteindelijk de Derby gekeken in een gehucht ergens buiten Milano (daar woonde een van de International students)! Hij was voor Milan, dus het verlies en de scudetto voor Juve zorgde voor een mineur einde van de zondag, too bad!

Voor de rest ben ik nu bezig met data verzamelen voor mijn eigen onderzoek en ben ik ook een case report aan het schrijven samen met een orthopeed en een neurochirurg in een ander ziekenhuis, heel leuk!

Na een weekje dat doen, kwamen Ward en Gijs afgelopen donderdag langs! Na donderdagavond de pizza al metro in de eerdergenoemde osteria/pizzeria/ristorante gegeten te hebben, vertrokken we vrijdagavond met een gehuurd Fiat Cinquecentootje richting het Lago Maggiore (Lago di Como had ik eerder al bezocht met een van de Americans.. vandaar). Nog nooit gebruik gemaakt van een auto hier, dus tot mijn grote verrassing hebben we het genoegen gehad even lekker te mogen meegenieten van een echte Milanese code (file)! Uren wachten in de ondergaande zon met een mierenhoop van schuinstaande, achteruittuffende, scheldende en sneaky passerende Italianen om je heen, wat een belevenis! Voor het echt donker werd waren we gelukkig in Stresa, een prachtig dorpje aan het Lago Maggiore met voor haar kust de eilandjes Isola Bella, Superiore dei Pescatore en Madre. Dit werd een avond en een dag van heerlijk eten en bizarre weelde: zeker het Isola Bella was belachelijk; het hele eiland was veranderd in een landgoed met een enorm paleis met protserige kamers, enorme mozaïeken en een tuin met obelisken, exotische planten en, last but not least, een hele hoop spierwitte pauwen, echt heel cool! Dat gemixt met het warme weer maakte het het perfecte tripje om de stad even te ontvluchten!

Komende dagen afspraken met een natuurkundige die me gaat helpen met het analyseren van allemaal scans voor mijn onderzoek en dit weekend naar Venezia met een Italiaanse PhD-studente, Elena,en de Amerikaanse intern, Matt! Daar dan maar de Champions League; bekijken niet schlecht, Mario! Voordat ik afsluit wil ik jullie nog even verwijzen naar het moment van het weekend: het afscheidsdoelpunt van Pippo Inzaghi, prachtig: http://www.youtube.com/watch?v=_sRxQ5DbKQ4!

Allora, arrivederci, scriveró un pò ancora presto!

Baci da Rozzanoo!!

Design week

Ciao tutti!

Alweer een week geleden dat ik geschreven heb. Ondertussenhebben 300.000 mensen van over de hele wereld Milaan bezocht voor de jaarlijkse Design Week. Dat betekent door de hele stad exhibitions met open ateliers including gratis drankjes en allemaal hippe pipo's om je heen, vooral 's avonds megaveel mensen in de stad en vlak buiten de stad een heel groot expositieterrein waar ook een designerveiling is.

Voor dit allemaal speelde heb ik een fietsje gekocht, zo lelijk mogelijk (tip van een van de dokters: alles wordt gestolen hier, hoe lelijker, hoe langer het duurt), dus vorig weekend ben ik met mijn knalrode opoefiets met mandje voorop voor het eerst van Milano Centro naar Rozzano waar ik woon gefietst. Prima ritje van 30 minover de stoep langs een grote weg, want ze doen hier buiten het centrum niet aan fietsen!

Deze week begon rustig: ik was op maandag klaar met het schrijven van het stuk dat ik moest doen en de rest van de week heb ik andere stukken gecontroleerd op Engels, meer artikelen gelezen, afspraken gemaakt over komende weken (dan begint mijn eigen onderzoek echt!) en vooral veel internationale studenten leren kennen in de bieb waar ik aan het schrijven was.

Woensdag ging ik voor het eerst echt sporten hier: een van de jonge dokters had geregeld dat ik 's avonds werd opgepikt om te gaan zaalvoetballen met haar man en zijn Italiaanse vrienden. Allemaal researchers hier in het ziekenhuis en tussen de 25 en 35, dus ik kon aan de bak. Als enige blonde boy moest ik het ontgelden, zeker omdat ik mijn AS Roma shirtje aan had gedaan om lekker te choqueren (konden ze maar weinig waarderen), maar al snel was de haat en nijd verdwenen en was het een lekker potje. Ik alsnoeste verdediger moest wel een beetje wennen aan het oneindige gedraai, ge'akka en geschaar van die Italiano's, maar uiteindelijk kon ik aardig mee.

Daarna etenmet ze in een afzichtelijkrestaurant, van de buitenkant dan, in een buitenwijk van de stad. Binnen bleek dit echtde beste pizzeria te zijn die ik ooit hebgezien: ze bakten hierpizze al metro, duspizza's van een meter lang per vier personen met allemaal toppings, niet normaal lekker. Pizzeria grillroom Santa Maria in Voorhout kan er nog wat van leren!

Devolgende dag had ik mijn eerste Italiaanse les in de stad, met een Poolse eneen Portugese studente en een Amerikaanse snelle jongen (ergens in het bedrijfsleven hier, schat ik).Ik had me naar binnen gebluft in het niveau boven beginnersniveau met als consequentie dat ik moestbikkelen in het begin,want alles was in het Italiaans, geen woord Engels werd gesproken, maarhet went envolgens mij kom ik Italiaans ratelend terug naarNL in september.

Maarrr, de DesignWeek dus: drie avonden deze week uit geweest om exhibitions te bekijken, een beetje tussen de grote namen van de designwereld en de daarbij behorende modellen van de modewereld tevertoeven en gewoon te genieten van deleuke sfeer in de stad. Alles vol, iedereen op straat aan het pratenen veelinternationale studenten ontmoet.Een avond uitgeweest met een heleenclaveinternationale gnk studenten uit Engeland, designerboys uit Scandinavië en fashion school meisjes uitBrazilië, impressive!Hele coole week dus en vandaag een beetje gechilld en hardgelopen met de bal aan de voet om mezelf klaar te stomen voor de Humanitas (ons ziekenhuis)Football Cup waarvoor ik me samen met wat andere jongens hier heb ingeschreven.

To be continued, baci van Mink

Prendi, prendi!

Hallo allemaal!

Zoo, nu anderhalve week bezig in het prachtige Rozzano (mocht je willen kijken wat voor een voorstadje dit is: Google Maps street view, indrukwekkend)! Het bevalt me nog steeds heel goed, hoewel het goddelijke Italiaanse weer nog wel een beetje op zich laat wachten, het was vannacht gewoon Hollandse regen en 4*C!

Wat ik nog niet heb verteld is hoe ik woon. Ik woon namelijk in de residenze van het ziekenhuis. Dat zijn vier blokken met allemaal kamers erin voor de nurses en andere langdurige bezoekers zoals ik. Ik woon in Palazzina D op de eerste verdieping. Het is dus een kamertje met een bed, een tafel, een kast en een badkamertje met wastafel en douche. Redelijk degelijk, erg schoon, maar vooral in het begin ook wel erg saai, omdat het helemaal leeg was. Gelukkig heb ik op een van mijn tripjes naar het centrum een hele coole posterwinkel gevonden dus de muren hangen nu vol met enorme filmposters. Voor de rest is het wonen niet zo speciaal, prima om te leven, maar voor de echte Italiaanse sfeer moet je toch wel naar Milano Centrale!

Dan mijn stage zelf: ik werk onder dr. Arturo Chiti (zoon van de vermaarde Ferrari-motorontwerper Carlo Chiti), een hele aardige man, dieerg goed Engels spreekt. Ook de andere dokters op de afdeling spreken goed Engels, dus dat is makkelijk. Ik trek het wel slecht dat ik nog niet hun gesprekken in het Italiaans kan volgen, dus hoop snel meer te leren! Ik ben nu bezig aan het schrijven van een hoofdstuk over nucleaire geneeskunde in een handboek over beeldvormende technieken. Aangezien ik er eigenlijk nog helemaal niks van weet is het een heel werk om duizend artikelen door te lezen om een beetje achtergrondinformatie te krijgen over nucleaire geneeskunde. Na mijn ruwe versie gaan de dokters mijn werk waarschijnlijk nog stevig aanpassen, maar het is wel een goede manier om het vakgebied echt te leren kennen!

Daar ben ik dus doordeweeks vooral mee bezig, maar afgelopen weekend was andere koek. Het was dus Pasen, he, of Pasqua hier, en dat is nogal belangrijk in het katholieke Italië. Een Amerikaan die ik hier heb leren kennen ging Pasen doorbrengen bij zijn host family in Prato, vlakbij Firenze, want de afgelopen drie maanden had hij daar gewoond/gewerkt. Hij had hen gevraagd of ik ook mee mocht, en dat kon, dus zat ik zondag in het begin van de middag aan de traditionele pranzo (lunch) met een enorme Italiaanse famiglia in Toscane. Niemand sprak natuurlijk Engels, dus heb flink mijn Italiano kunnen oefenen tussen de 8 (!) gangen door. De volgende dag gingen we naar Carmignano, een idyllisch dorpje in de campagna rondom Prato. De vaderkant van de famiglia had daar een landhuis en daar kon het tweede schransfestijn beginnen. Opnieuw vele gangen, veel Italiaans gepraat en camminare door de Toscaanse heuvels. En het continu terugkerende 'Prendi! Prendi!' als de mama's langs kwamen lopen met de restjes van elke gang: de gast mag niet verhongeren, dus met buikpijn vertrok ik weer. Echt speciaal om dit gelijk in mijn eerste week mee te maken!

Ondertussen terugkerende tripjes naar Milano natuurlijk, inclusief aperitivo aan het eind van de middag. Perfect principe: je neemt een drankje, best wel duur, euro of 8 à 10, maar dan kan je wel onbeperkt smikkelen van alle hapjes die overal op de bar uitgestald staan. Je hebt geen avondeten meer nodig en het is echt een heel gezellige sfeer. Vooral het gebied rond de Porta Genova (Google Maps, street view) is heel gezellig met veel studenten en kleine barretjes! Verder krijg ik van iedereen hier tips voor leuke dingen in de stad, dus heb nog genoeg om te ontdekken. Ik heb nu een plek gevonden waar je 2e hands fietsen kan kopen, dus dat ga ik zaterdag doen. Voor de rest nog steeds bezig met het regelen van de Italiaanse lessen, Italianen nemen graag de tijd voor dingen regelen, heb ik al gemerkt!

Ik ben trouwens zo niet gewend aan het hebben van een fototoestel, dat ik m tot nu toe steeds ben vergeten.. Foto's laten dus nog even op zich wachten, behalve de Facebook-pica's die er al opstaan dan!

Ik schrijf snel weer een stukje, ciao!

Baci, Mink